Tandem convenerat dominus Arthurus
Et domina Penelope ad iocundum certamen,
In quo flatum exprimerent, mirabili modo.
Honorabilia quidem erant, neque parvipendenda,
Cum risu et festivitate pervestigianda.
Utrumque circumstabant amici et familia,
Expectantes, quae scurrilia gererentur.
Arthurus, nobilem vultum gerens, procedebat,
Cum aura suavis ex corpore efflaretur.
Penelope, elegantia cum dignitate concinnans,
Turbines aeger emittebat candidos.
Cum Arthurus sibilaret suaviter,
Penelope flatum sonoros edere solebat.
Inter se contendebant, cum arte risuque,
Ut decora auribus essent, laude digna.
Necne? Num tandem? Dubitabat multitudo,
Mirante, quae traherentur ex ventre soni.
Nihil gratius est quam amica iocositate,
Ut innumeris cunctos afficiat cachinnis.
Sic auribus exultans ridere populus,
Arthurus et Penelope, blande certabant,
In risu concordi, superanda modestia,
Et suaviter, tinniente clamore sonoris.
Mox risus sonitu dulci dissolutus est,
Et auris plaudentes certamini dederunt.
Cuncti applaudere et gaudere non poterant,
Quantum risu mirando penetraverant.
Haec fabula, quam poeta nunc retulit vobis,
Mortales monet, risum non parvipendere,
Nam risus est solamen, voluptas, salus,
Quae nobis datur, ut in mundo gaudere possimus.